Internet
January 1, 2004
manson.deal.pl
Gaya
Helnwein jest jednym z najbardziej twórczych współczesnych artystów.
Gottfried Helnwein Helnwein jest jednym z najbardziej twórczych współczesnych artystów. I mówię tak dlatego, ponieważ niemal co roku zaskakuje swoimi pracami w galeriach całego świata. A współczesny świat szybko zapomina, ale jakoś nigdy Gottfrieda Helnweina. Nie zamierzam dlatego skrócić jego bogatego życia do jednej strony czy dwóch. Chcę wam przybliżyć jego postać, opisać wydarzenia z jego życia, jak zaczynał, by dojść do tego kim jest dzisiaj.
Urodził się w Wiedniu w 1948 roku. Tam też studiował w latach 1965-69 na kierunku grafiki, a potem do 1973 roku na Akademii Sztuk Pięknych. To właśnie w tym okresie namalował obrazy: "Nieskromne Dziecko", "Kłopotliwy", "Dziecko Naznaczone", "Matko, czy to ty?", "Führerze, dziękujemy ci!". Obrazy realistycznie przedstawiające ranne dzieci, a przecież obok tworzy coś zupełnie błahego jak komiksy, reklamy, amatorskie filmy. W 1970r. zdobywa pierwszą nagrodę na Akademii. W 1071 kolejną Kardynała Königa.
Pierwsza wystawa Helnweina w Mödling pod Wiedniem kończy się konfiskatą jego prac przez policję. Niezrozumienie jego dzieł, powoduje, że trafiają do lamusa jako "sztuka upadła" - termin powstały w okresie nazistowskim. To wtedy Helnwein buntuje się i po raz drugi w swoim życiu organizuje happening, na którym pokazuje się ludziom zabandażowany z chirurgicznymi instrumentami. W 1972r. mają miejsce zamieszki i protesty wywołane kolejną wystawą Helnweina w Wiedniu. Galeria zostaje zamknięta na trzy dni. W tym czasie powstają ołówkowe prace Helnweina. Rok później przychodzi czas na ryciny i pierwszą ich edycję zatytułowaną "Moi Mali Łajdacy Wepchnęli Turka do Wąwozu". W 1973r. po raz pierwszy robi okładkę do magazynu Profil - co powoduje niesamowite wręcz zainteresowanie pismem.
Nadchodzi rok 1974 - Helnwein zdobywa nagrodę Theodora Körnera i pierwszy raz pojawia się w telewizji w programie Heinz'a Dieckmann'a "Test Oczu Helnweina". Zaczyna być o nim głośno, co sprytnie wykorzystuje organizując kolejne happeningi z zabandażowanymi dziećmi tym razem pod tytułem "Białe dzieci". Potem powstają kolejne słynne szkice, aż w końcu w 1977 wyjeżdza do USA na 7 miesięcy.
W 1979r. wystawia galerię szkiców w Albertina Museum, ale największym wydarzeniem tego roku jest napisany przez niego otwarty list i obraz przestawiający dziecko z głową w jedzeniu. List jest protestem przeciwko austriackiemu lekarzowi Dr. Gross'owi, który nazywa otruwanie przez siebie dzieci w czasach nazistowskich humanitarną metodą zabijania. Obraz Helnweina nosi tytuł "Życie Niegodne Życia". Także w tym roku na ulicach Zürichu rozdawane są przechodniom cukierki, zabawki z obrazkami Helnweina, które przedstawiały ranne dzieci.
W 1981r. Wolfgang Bauer pisze utwór "Piosenka dla Helnweina - Aleja Rozbitych Snów". Rok później Helnwein fotografuje The Rolling Stones w Londynie. Potem rok 1983 i wystawa w Stadtmuseum Munich, którą zwiedza ponad 100 tys. ludzi. Następnie Peter Hajek kręci film o Helnweinie, w którym również wystąpił Muhammad Ali. Film w następnym roku zdobędzie kilka nagród, w tym prestiżową "Berlinale". Kolejny film, tym razem o sztuce Helnweina autorstwa Hansa-Dietera Hartla. I kolejna akcja - tym razem wykorzystano pracę Helnweina na billboardzie pod hasłem "Ratuj Dunaj", a miała ona na celu sprzeciwienie się wycinaniu lasów na Dunajem. Rok 1983 to także fotografowanie Andy Warhola, to wykorzystanie zdjęcia przedstawiającego Helnweina na okładce magazynu Zeit, które potem stało się okładką płyty Scorpions "Blackout". Jedna ze szkół plastycznych oferuje Helnweinowi posadę - ten jednak odmawia przyjęcia stanowiska. Z okazji 20 rocznicy śmierci Kennedy'ego wykonuje okładkę dla magazynu Time.
W 1984r. poznaje Carl Barks, twórcę postaci Donald Duck z bajek Walta Disneya. Helnwein przyznaje się mu, że Donald Duck więcej nauczył go o życiu i sztuce niż niejedna szkoła, do której uczęszczał. W 1985r. powstaje katalog prac Helnweina autorstwa Waltera Koschatzky i Petera Gorsena. Rudolf Hausner mianuje Helnweina następcą mistrza na Akademii Sztuk Wizualnych w Wiedniu. Helnwein przeprowadza się do Niemiec, gdzie niedaleko Kolonii mieszka w zamku i pracuje. Następuje radykalny zwrot w jego twórczości. Znów zapragnął wielkich obrazów, podzielonych na trzy, cztery, a nawet pięć części. Zaczyna się seria obrazów-fotografii wykorzystująca dokumentalne zdjęcia i najczęściej motyw dziecka. Helnwein znowu wkracza na zakazany obszar. Jego obrazy to seria zdjęć człowieka oślepionego widelcami, to postać bohatera, który umiera, to SSman, to męczennik, ofiara, przyjaciel dzieci i zabalsamowany trup.
W 1987r. Helnwein bierze udział wraz z Heinerem Müllerem, Hansem Neuenfelsem i Ernestem Bornemann'em w dyskusji zatytułowanej "Przemoc, Seksualność, Starożytność". Rok później przed Ludwig Museum w Kolonii rozstawiana jest prace Helnweina - wysoka na 4 m, długa na 100 m. Jej tytuł brzmi "Noc 9 listopada" i ma przypominać o początku Holokaustu 9 listopada 1938r., o selekcji ustawionych pod murem. Ten rok, to rok oskarżenia Helnweina o pornografię, a wszystko za sprawą plakatu do sztuki "Lulu" autorstwa Franka Wedekinda. Władze samorządowe w Hamburgu z Inicjatywy Ochrony Ludzkiej Godności tak rozdmuchały sprawę plakatu, że aż głośno było o Helnweinie na całym świecie. Tymczasem władze Wiednia gratulowały artyście pomysłu. Helnwein w tym czasie malował kolejne monumentlne obrazy, tym razem niebieskie monochromy.
Nadszedł rok 1989. Helnwein poznaje w Kansas Williama S. Burroughs'a. Pracuje nad pastelami. Pracuje także nad kostiumami dla artystów operowych w Bayerische Staatsoper do sztuki "Carmina Burana". Kostiumy tak zszokowały dyrektora opery, że ten anulował kontrakt z Helnweinem i reżyserem przedstawienia. Wtedy Helnwein zaczyna współpracę z Heinerem Müllerem, Hansem Kresnikiem i Ismaelem Ivo w sztuce o Antoninie Artaud'dzie. Prace z lat 1970-89 publikowane są w Japonii. W Stanach Zjednoczonych Kathleen Madden publikuje książkę "Kilka rzeczy o mnie samym", która jest zbiorem zdjęć Helnweina i tekstów Marleny Dietrich w Berlinie tuż przed upadkiem muru.
Jest rok 1991. Helnwein z pomocą swoich dzieci maluje serię obrazów pod tytułem Child's Head i ustawia je na dziesięć dni przed otwarciem w gotyckiej bazylice. Potem pracuje nad 48-oma monochromami czerwonych portretów kobiety, które stanowią uzupełnienie obrazów Gerharda Richter'sa z 1971 (Richter namalował wtedy mężczyzn w szarości i również 48 obrazów). W 1993r. Helnwein organizuje wystawę "Twarze". Z Niemiec wystawa trafia do Montrealu. Kolejna wystawa obrazów o tytule "Ogień" przedstawia twarze takich jak Arthur Rimbaud, Jim Morrison, Malcolm X, Mishima, Mayakovski, Rosa Luxemburg, Ulrike Meinhof i innych. W 1995r. Helnwein otrzymuje zamówienie z Rosji na wykonanie portretu Petera Ludwiga i jego żony Ireny. Obrazy trafiają do muzeum w St. Petersburgu. Do muzeum Petera Ludwiga w Pekinie trafia zakupiony przez niego obraz "Child's Head".
W 1995r. Helnwein pracuje nad "Poematami", serią fotografii ludzi, którzy umarli gwałtowną śmiercią aż po rozkład ich ciał. W Wiedniu tymczasem na jednym z budynków w centrum miasta zainstalowano jeden z jego obrazów o rozmiarach 25/16 metrów. W Hamburgu zaś pracuje nad kostiumami i scenografią do sztuki "Pasolini" w reżyserii Hansa Kresnika.
Na początku 1997r. Helnwein przeprowadza się wraz z rodziną do zamku w Irlandii. 53 obrazy z serii "Głowa Dziecka" trafiają dzięki Peterowi i Irenie Ludwig do ich muzeum w St. Petersburgu. W 1998r. prace Helnweina pojawiają się na wystawie "Wybór", która ma za zadanie wypromować współczesnych artystów. Tymczasem w Kolonii wystawiane są wstrząsające "Poematy". Pod koniec roku Helnwein poświęca się malowaniu i fotografowaniu krajobrazów Irlandii, by pod koniec 1999r. uderzyć wystawą "Apokalipsa" w kościele austriackim poprzez obrazy ludzkich płodów.
Nadchodzi rok 2000 - bardzo bogaty w wydarzenia. Zaczyna się wystawą "Duch w Muszli" w Los Angeles. Potem w Kolonii ma miejsce wystawa największych fotografików 20 wieku. W Buenos Aires zainspirowany twórczością Helnweina Rodrigo M. Malmsten tworzy sztukę teatralną "Młody Helnwein". Potem dla Helnweina zaczyna się zwrot ku Ameryce i jego fascynacja Stanami Zjednoczonymi z lat 50 i 60, co wkrótce owocuje wystawą w San Francisco pod tytułem "Amerykańskie Obrazy". To tam po raz pierwszy pokazano Myszkę Helnweina powstałą 5 lat wcześniej. W 2001r. w Belgii powstaje wystawa "Upadek Aniołów", na której przedstawione zostają wielkie na 7/10 metrów obrazy Helnweina. Ten z kolei znów zajmuje się scenografią i kostiumami do sztuki Strawinsky'ego "Rake's progress", wystawionej w Hamburgu. W Irlandii na zamku Kilkenny na Festiwalu Artystów pokazuje się jego obrazy wielkości 8/12 metrów.
Jest rok 2002. To w nim Sean Penn zaprasza Helnweina do współpracy nad filmem. Kolejna wystawa fotografii Helnweina "W Mrugnięciu Oka - Sztuka Fotografii". Potem rozpoczyna się współpraca nad serią zdjęć z Marilyn Mansonem głównie skoncentrowana nad płytą The Golden Age Of Grotesque. Powstaje specjalne studio Helnweina w Los Angeles.
Helnwein uwielbia współpracę z artystami, głównie z muzykami. Być może lepiej niż ktokolwiek inny rozumie ich walkę z głupią krytyką. Sam lubi szokować i oczekuje niewłaściwej interpretacji swoich dzieł, po to, by przy nadażającej się okazji uderzyć tą właściwą, której nikt się nie spodziewał. Był oskarżany o szerzenie pornografii, nazistowskiej ideologii, o demoralizowanie społeczeństwa - wszystkie te zarzuty wydały się śmieszne, po wysłuchaniu jego oświadczeń. Taki właśnie jest Helnwein - inteligentnie bawi się widzem, spodziewa się jego reakcji i wykorzystuje ją przeciwko niemu.
Autor:Gaya




back to the top