Inleiding
Mijn moeder en ik wilden iets leuks gaan doen in de vakantie. Mijn moeder had al van verschillende mensen gehoord dat het Cobra-museum erg leuk was om heen te gaan. Aangezien er kunstwerken hangen van Karel Appel (mijn moeder weet dat Karel Appel een van mijn favoriete kunstenaars is), was de beslissing snel gemaakt. Het is wel een eindje rijden, maar het Cobra museum is dan ook de moeite waard. Bij de kassa kregen we geen toegangskaartje, maar een geluksdubbeltje van Dagobert Duck. Achteraf bleek dus dat het thema van deze maand (?) Donald Duck was. Het stikte dan ook van de kinderen, we besloten op dat moment dan ook om maar niet meer in de vakanties naar een museum te gaan. Ik vond het jammer dat deze expositie van Donald Duck er was, want andere kunstwerken kregen wij hierdoor niet te zien. Al hingen er wel een aantal schilderijen die ik erg mooi vond.
Hieronder volgt daar meer over.
“Dark night”, vond ik een heel mooi kunstwerk. Het schilderij is gemaakt door Gottfried Helnwein. Op het schilderij zag je Donald Duck aan een pokertafel zitten, samen met een paar duistere (maffia) mannen. Het grappige was dat de mannen gewoon als mensen werden afgebeeld. Het kunstwerk deed een beetje foto-achtig aan, met veel schaduw erin. Het schilderij was in blauwtint gemaakt, het gaf een erg mooi effect. Het versterkte de sfeer van het schilderij ook. Ook de schilderijen van Kaj Stenvall waren erg mooi. Hij maakt vooral romantische afbeeldingen (stroming) met een Duck erin, maakt niet uit waar. Dan zie je dus bijvoorbeeld een schilderij, met daarop prachtige reusachtige bergen afgebeeld, met dan op de voorgrond een overwegend klein Donaldje. Heek grappig, maar ook mooi. Stenvall kan heel mooi de natuur afbeelden. Dan natuurlijk Karel Appel! Er hingen helaas niet zo heel veel kunstwerken van Appel, maar degenen die er waren, waren dan ook de moeite waard. De eerste die we van Appel te zien kregen was “Mens en dieren”, een groot schilderij (2,5 bij 2,5 m. ongeveer), waarop veel figuren staan afgebeeld. Zoals gewoonlijk wordt er veel kleur in het schilderij gebruikt, felle kleuren wel te verstaan. Op een soort abstracte manier staan mensen en dieren afgebeeld. ‘Vrouwen, kinderen en dieren’ was ook erg leuk om te zien. Het zag er een beetje hetzelfde uit als “Mens en dieren”, qua kleurgebruik, maar dit was veel raadselachtiger. Ik had een tijdje naar het kunstwerk gekeken en ik vond het erg mooi. Toen ik echter naar de titel keek: “Vrouwen, kinderen en dieren”, bleek dus dat er ook nog vrouwen in het schilderij aanwezig moesten zijn! Dat vond ik verrassend, want dan ga je pas op zoek naar objecten in het schilderij. Je vraagt je af: ‘Zou hij dat bedoeld hebben’? Het viel me ook op dat meningen hierin erg kunnen verschillen. De manier waarop je naar een schilderij kijkt, is erg belangrijk. Mijn moeder en ik verschilden hier erg in. Bij de zoektocht naar de vrouw in het schilderij kwamen we op een heel ander antwoord uit. Maar dat is dan wederom weer het leuke aan Karel Appel: zijn kunstwerken bevatten geen regels, je mag er in zien wat je erin wílt zien!
Dark hour, van Gottfried Helnwein.
Schilderkunst: met herkenbare voorstelling, een verhaal. Ik heb dit kunstwerk gekozen omdat ik het heel erg mooi vind. De techniek die gebruikt wordt, met name de blauwtint, is prachtig. Het past goed bij de afbeelding; een hok waar duistere mannen bezig zijn met een kaartspelletje, er wordt ook gerookt (=blauw).
Het Kunstwerk
Dit schilderij spreekt mij dus erg aan. Je ziet 4 mannen afgebeeld, allemaal gekleed in een net pak, ze roken sigaren-sigaretten. Je ziet Donald Duck tussen de mannen inzitten, een beetje op de voorgrond, maar toch rond de tafel. Donald wordt nogal boos aangekeken door de mannen, misschien heeft hij nog geld te betalen, of iets anders fouts gedaan? Het grappige van dit kunstwerk is dat de mannen als “gewone”mensen worden afgebeeld, en Donald Duck natuurlijk als een stripfiguur. Dit geeft een hele grappige tegenstelling. En ondanks dat ziet het schilderij er vrij realistisch uit. Het mooie vind ik, zijn de technieken die gebruikt zijn in het schilderij: blauwtint en schaduw. Dat blauwige maakt het kunstwerk sowieso krachtiger en mysterieuzer. De schaduw in het schilderij geeft het duistere sfeertje, en misschien wel het karakter van de mannen rond te tafel weer. Zoals al eerder genoemd, kan die rook ook nog terug slaan op de rook van de sigaren.
De Kunstenaar
2005 Helnwein-retrospective at the National Chinese Museum for the Arts and in the Forbidden City, Beijing. Stage design and costumes for "Rosenkavalier" at the Los Angeles Opera, Director: Maximilian Schell, Conductor Kent Nagano. 2004 "Helnwein - The Child," One man show at the Fine Arts Museums of San Francisco. Helnwein one-man show at the Crawford Municipal Gallery, Cork, Ireland. Helnwein installation "Selektion - Ninth of November Night" in Cork. Stage, light, video, costumes design for Robert Schuhmanns "Das Paradies und die Peri", Robert-Schuhmann-Festival, Düsseldorf, director and coreographer: Gregor Seyffert & Compagnie Berlin. Helnwein lectures at the Central Academy for Fine Arts in Beijing. 2003 Premiere of the Helnwein documentary "Ninth November Night" at the Museum of Tolerance, Los Angeles. Production of "Ninth November Night" A documentary on the references to children and the Holocaust in the art of Gottfried Helnwein. Director: Henning Lohner Commentators: Sean Penn, Maximilian Schell, Jason Lee Introductory text by Simon Wiesenthal Camera: Jason Lee, Darren Rydstrom, Bernd Reinhardt 20-by-60 foot outdoor installation “Modern Sleep 2003” at the L.A. Artshow 2003, Santa Monica. "Paradise Burning," one man show, Modernism Gallery, San Francisco . Galerie der Stadt Stuttgart, "Meisterwerke der Fotografie: Face to Face," group show. "The Golden Age of Grotesque" - Helnwein contiues collaboration with Marilyn Manson, more artistic experimental projects together. Images from that co-productions are being used for Mansons new Album, the "mObscene"-video and the stage . Exhibition and performance with Manson at the Volksbühne Berlin. Helnwein's Manson-cover "Putting Holes into Happiness" for the exhibition "The Greatest Album Covers that never were" in the Rock and Roll Hall of Fame and Museum, Cleveland Ludwig Múzeum Budapest – Kortárs Mûvészeti Múzeum, Az Essl Gyûjtemény, "Human Stories", group show. Pittsburg Museum of Art, The Carnegy - Mellon Foundation, "Comic Release: Negotiating Identity for a New Generation," group show. Contemporary Arts Center New Orleans, the Regina Miller Gouger Gallery, Carnegie Mellon University. "Comic Release: Negotiating Identity for a New Generation," group show. The University of Arizona Museum of Art, "Comic Release: Negotiating Identity for a New Generation". 2002 Helnwein establishes a studio in downtown Los Angeles. Helnwein works on a series of American landscapes, first work "Death Valley I" (Death Valley, California, 120x774 cm). "Downtown" (The American paintings II), One man show at Modernism Gallery in San Francisco. Het was moeilijk om een goede autobiografie over Helnwein te vinden, er zijn erg veel sites die informatie geven over de kunstenaar zelf en over zijn werk, maar nergens is echt een goede biogeafie geschreven. Zoals je al een beetje in de bovengenoemde tekst ziet, vertoont Helnwein zijn werk over heel de wereld, erg veel in de Verenigde Staten ook. Hij is van oorsprong een Oostenrijker. Hieronder heb ik nog een aantal kunstwerken van hem geplaatst.
De kijker, ik.
Zoals al vaak gezegd, vind ik het schilderij erg mooi, krachtig en ook een beetje mysterieus. Afbeeldingen van duistere (maffia) mannen zie je niet vaak. De tegenstelling van deze mensen met een stripfiguur maakt het schilderij humoristisch. Nogmaals, de blauwtint in het schilderij, dat dus eigenlijk zwart/wit/blauw is, geeft het schilderij een heel eigen uitstraling. Ik heb dit schilderij boven de andere verkozen, omdat het een heel apart kunstwerk is. Het valt echt op tussen andere schilderijen, het contrast en de tegenstelling erin trekken je aandacht.
Nawoord
Het Cobra-museum is een must om heen te gaan, omdat er heel aparte kunst vertoont wordt. Het is een museum waar eigenlijk vooral modern art tentoongesteld wordt, er waren dit keer 2 thema’s: Bezielde dieren en Donald Duck (70 jaar jubileum). Ook de tentoonstelling van Bezielde dieren was erg leuk om te zien; er werd bijvoorbeeld een filmpje vertoond van een reusachtige slapende ijsbeer, met daarnaast een klein fluitend musje. Een grote tegenstelling dus, maar erg vertederend. Het kunstwerk van Britta Huttenlocher vond ik ook erg mooi, deze prachtige zwart/wit fotocollage trekt echt je aandacht. Een minpuntje: ik vond het jammer dat we bij de ingang geen boekje kregen, iets waar instond waar we welke kunstwerken konden vinden. Punt ter verbetering dus! Voor de rest: klein maar fijn! Ik heb zelfs nog een boek van Karel Appel gekocht, waar ik erg blij mee ben.
